Vrouwen (2)

Vrouwen (2)

[Dit is uiteraard een vervolg op Vrouwen (1)]

Wat kregen we na de vrouwen die begin Jaren Zeventig uit ideologische overwegingen lesbisch werden? De Bewust Ongehuwde Moeders.

Nog steeds niet geheel bevrijd van de gedachte dat een vrouw eigenlijk thuis achter het aanrecht diende te staan wachten op de kroost, leefden zij meestal van een bijstandsuitkering.

De bevruchting was wel vaak een probleem omdat veel van de BOM-moeders diep in hun hart hoopten op een onbevlekte ontvangenis. Om de angel uit dit ideologisch dilemma te halen werden homoseksuele mannen ingeschakeld om het zaad te leveren op voorwaarde dat ze geen pogingen zouden ondernemen contact op te nemen met hun nageslacht. Ook intellectuele mannen met regelmatige gelaatstrekken werden door deze noeste voorstanders van onafhankelijkheid op kleine schaal benaderd.

Dit alles terwijl “gezonde” Hollandse jongens het opwindend vonden om zich bij een seksblaadje af te trekken in een jampotje op de Spermabank. Ik heb het eerder gezegd: Testosteron kan in de seksuele piekjaren van ’n man een heel dwingende huisbaas zijn.

Voor de Spermabank moesten de dames echter op de bus, vroeg opstaan en enge formulieren invullen, dus dat was minder populair. Ook het idee dat iemand ergens gegevens bijhield wie de vaders waren benauwde hen bijzonder.

Die arme homo’s. Vervolgd in de Tweede Oorlog en verguisd in de periode erna, liepen ze in de Jaren Zeventig alsnog in de armen van feministische extremisten die hen als zaadslaaf wensten te gebruiken. Deze groep mannen is in onze maatschappij ook werkelijk niets bespaard gebleven.

Het belangrijkste erfgoed van de Bewust Ongehuwde Moeders zou een generatie van gedesillusioneerde jonge mannen worden die eveneens op staatskosten leefden en zich al bushokjes vernielend en stadsmeubilair in de fik stekend een weg terug vochten naar hun systematisch onderdrukte mannelijkheid.

Terwijl de Baas In Eigen Buik vrouwen nog met spandoeken de straten onveilig maakten om voor abortus te strijden, pleegde in Haarlem een vrouwelijke narcotiseur van de Bloemenhovenkliniek zelfmoord nadat zij haar bed omringd had met een amfitheater van embryo’s op sterk water. Omdat de vrouw ook zwaar alcoholist was en niet tijdig werd gevonden ontplofte haar lijk in de zomerhitte door gisting. Een feit dat de pers niet mocht halen uit piëteit voor familieleden en nabestaanden, die overigens razend waren toen ze ontdekten dat de vrouw eerder al haar vermogen had overgedragen aan twee homo’s die een verlies draaiende discotheek runden.

De plof van haar lijk werd dus niet gehoord. Net zo min als de schoten uit het pistool van Valerie Solanas die vergeefs bij Andy Warhol om erkenning vroeg voor haar manifest S.C.U.M. (Society For Cutting Up Men) en uit onvrede besloot de kunstenaar drie kogels door het lijf te jagen.

Het feminisme vroeg overduidelijk om een dialoog, maar wat deden de mannen? Ze relativeerden en zwegen als vanouds.

(Wordt ongetwijfeld vervolgd)

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.