Noord

Ik vind het altijd wat verwarrend als er geklaagd wordt over de grachtengordel. Wie woont daar eigenlijk nog? Wat bejaarden in goede doen die, als ze geen bezorgdienst voor hun boodschappen hebben, af en toe de deur uitsloffen om wat drank in te slaan. Hooguit sommeren ze via Twitter de gemeente Amsterdam om vuilnis dat door hun eigen buren te vroeg of te laat op de stoep is gezet, met spoed te verwijderen.

Ik heb korte tijd aan het begin van de Herengracht gewoond en bezoek dat uit Twente kwam kon ’s nachts niet slapen, omdat het zo eng stil was waar ik woonde.

Ik kom nog regelmatig aan de gracht en ik woon zelfs – als je er echt een kaart bij pakt – in de grachtengordel, maar de arrogante wezens, rijk geworden in onroerend goed, beleggen, de culturele sector of IT, zijn allang uit de stad verdwenen.

Althans, dat dacht ik. Afgelopen zondag liep ik café restaurant De IJver in Noord binnen en daar zaten ze allemaal, twintig jaar ouder misschien, maar diezelfde koppen boven glaasjes witte wijn, druk door elkaar heen kakelend en volledig schijt hebbend aan alle Coronaregels.

Het was overigens een traag proces om tot die ontdekking te komen. Ik was in gezelschap buiten begonnen om een drankje te bestellen. Dat kon alleen door een QR-code in te scannen en via een wat gebrekkige user interface bestellingen te plaatsen. En verdomd, nog geen half uur later, die we besteed hadden om de wespen en een zwerver met zijn chagrijnige pitbull van ons af te houden, kwam er een ober naar buiten met de bestelling. Precies wat we besteld hadden. Alleen twee porties bitterballen was één portie bitterballen geworden.

‘Ja, dat was even verwarrend,’ zei de ober, ‘want er stonden wel twee porties bitterballen klaar.’

Hoe dat dan verwarrend kon zijn, snapte ik niet helemaal, maar met enig plezier constateerde ik dat ook hier weer de mens de zwakste schakel was, niet de software.

Los van de pitbull en de wespen was het gezellig, maar er komt een moment dat het wat frisser wordt om deze tijd van het jaar en dan wil je binnen zitten. Ik opende de deur en ik wist echt niet wat me overkwam. Al die vervelende koppen die jaren geleden mijn leven zuur hadden gemaakt in het centrum, zaten daar te drinken. Ik herkende meer mensen uit het verleden dan me dierbaar was.

Nog even asociaal als ze twintig jaar geleden ook al waren, begonnen ze over vier tafels verspreid uit volle borst eindeloos ‘Lang zal-ie leven!’ te galmen voor een mij onbekende jarige. Een ware motregen van aerosols daalde over ons en onze consumpties neer. Het verzoek aan de ober of dat misschien even kon stoppen werd bits afgewezen, dus vroegen we netjes om de rekening.

Stomverbaasd stapte ik op de pont. Ik kon aan niets anders denken dan hoe het logistiek mogelijk was geweest om precies het vervelendste deel van de bevolking aan de gracht zo geruisloos naar Noord te verkassen.

Dus als u een van die mensen bent die graag afgeeft op de grachtengordel, dan verzoek ik u voortaan het woord grachtengordel te vervangen door ‘Noord’.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.